కాల్ సెంటర్

నెట్ డిస్కనెక్ట్ అయ్యి కాల్ సెంటర్ వాళ్ళకు ఫోన్ చేస్తే... వారి ఇంగ్లీషును అందుకోవాలంటే చాలా కష్టంగా ఉంటుంది. భాష అంటే పక్క వాళ్ళకు అర్ధం అయినా కాకున్నా గడగడ మాట్లాడేదేనా??? ఎలాగోలా కష్టపడి అర్ధం చేసుకుంటే... వాటిలో కొన్ని టెక్నికల్ పదాలు ఉంటాయి... అవి ఎలా తెలుస్తాయి??

ఏదో అమెరికాలో ఉన్న కొడుకుతోనో, కూతురుతోనో మాట్లాడుకుందాం... అనే పెద్దవాళ్ళకు ఇలాంటి పరిస్థితి వస్తే... వాళ్ళకు ఆ టెక్నికల్ పదాలు ఎలా అర్ధం అవుతాయి? ఇంగ్లీషు సరే నా లాంటి అజ్ఞానులకు రాదు.. పోనీ తెలుగులో మాట్లాడినా ఇదే గోల. వాళ్ళపాటికి వాళ్ళు మాట్లాడుకుపోతారు... మాకు మాత్రం బ్రెయిన్ సెంటర్లో కాలుతుంది.

చెప్పుకుంటే సిగ్గుచేటు... మన భాష రాకున్నా, అర్ధం కాకున్నా పర్వాలేదు కానీ.... తెల్లోడి భాష అర్ధం కాలేదంటే... ఎంత మంది మీలో నన్ను చదువురాని, చదవలేని నిరక్షరకుక్షి అని హీనంగా ఓ చూపు చూసి పోతారో!!!

చివరిగా వారి ఇంగ్లీషును అర్ధం చేసుకోవాలంటే ఏమి చెయ్యాలో సలహా చెప్పగలరు... ఛానల్స్ లో చూసే ఇంగ్లీషు న్యూస్ మాత్రం అర్ధమవుతాయి.

ఆనందించాలి ప్రతిదినం జీవితం...

కొంతమంది తప్పు ఉన్నా, లేకున్నా ఇతరులను చీటికి, మాటికి విమర్శించడం.... చేస్తుంటారు. వారు పాపం ఏదో సమస్యల్లో అసంతోషంగా ఉంటారు. ఇతరులు ఆనందంగా ఉంటే భరించలేరు. అపుడు మనం చేయాల్సిన పని - చిరునవ్వుతో ‘నీకు ఏదో సమస్య ఉంది. ఆ సమస్య పరిష్కారం కోసం భగవంతునికి ప్రార్థన చేస్తాను..’ అని వారికి చెప్పటం. వాగ్వివాదం సమస్యను ఎక్కువ చేస్తుంది తప్ప తగ్గించదు. మన సంతోషం నాశనం చేసే శత్రువు నెత్తిన నవ్వుతూ నిప్పులు చల్లాలి. మరి వాగ్వివాదం అంటే అవతలివారు ఒక దోసిలి నిప్పులు చల్లితే మనం రెండు దోసిళ్ళు నిప్పులు చల్లటమన్నమాట. మన సంతోషం, చిరునవ్వు అవతలివారిని అందరి ముందు వెర్రివాళ్ళయ్యేట్టు చేస్తుంది. తానే తప్పుగా ఉన్నట్లు అవతలివారు తమ ప్రవర్తనతో అందరికి చెప్పకనే చెబుతారు.

ఇంకా గట్టిగా చెప్పండి - నీ అసంతోషంతో నాలోని సంతోషాన్ని దోచుకోలేవు. మహాఋషులు మౌనంగా ఉంటారు, మేధావులు మాట్లాడతారు, మూర్ఖులు మాత్రమే వాదిస్తారు. వాదించే అవసరం ఉన్నపుడే అసంతోషం పుడుతుంది. మీ మనసు గదిలోని సంతోషపు వజ్రాన్ని చూసి అసూయపడాలి కానీ, దొచుకోవడానికి వీలుండకూడదు. సంతోషం మనలోనే ఉంది... ఎవరి నుంచో, ఎక్కడ నుంచో రాదు. మీ అసంతోషానికి కారణమయ్యే వారి నాశనానికి మీరు ఎన్నో పధకాలు వేస్తుండవచ్చు. కానీ, వారి నాశనానికి బదులు కానుకలు పంపండి. దాని వల్ల మరోసారి అవతలివారు మిమ్మల్ని బాధపట్టేవిధంగా ఉండరు.

జాయిస్ మేయర్ గారి ప్రసంగం నుంచి గ్రహించడమైనది

తెలుగు సామెతలు Englishలో...

1) Jogi Jogi rubbing ash falling

2) Sitting, eating mountains melting

3) Marriage coming Vomiting Coming No Waiting

4) Aunty property so-in-law donating

5) Rameswaram going Saneswaram not leaving

6) Smiling lady crying gent don't believe

7) Hands' burning leaves catching

8) Ramayan hearing rama sita a relation what

9) Education coming Mind going

10) Crow baby crow kiss

11) Gents salary ladies age don't ask

12) 100 lies tell do one marriage

13) For jaundice man all looks Yellow

14) Village marriage dogs hurry

15) No wife, No stomach son's name somalingam

16) Having gone keeping also gone

17) When kid pronounced as Kakardai, after become young pronounced as Kekarkai.

18) Catcher Rabbit have only three legs.

19) Pig doesn't know perfume smell.

20) Eating Eating neem will become sweet.

21) Coming Coming Kings Horse became donkey.

22) Every thing in market but Sanewara in son-in-law's mouth.

23) Dobi is better than Educated.

24) After six months of robery dogs barking.

25) Six month live together that person will become this person

మూడు వెంట్రుకల అల్లరి పిల్లాడు...

సండే ఈనాడు బాలవినోదినిలో వచ్చే ఈ కార్టూన్స్ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం... నా బ్లాగులో ఇలా సేవ్ చేసుకుంటున్నా... అపుడపుడు చదువుకొని నవ్వుకోవడానికి... అలాగే మల్లిక్ గారి కార్టూన్స్ కూడా కలెక్ట్ చేసా...

అమ్మా, నాన్నలా? మమ్మీ, డాడీలా?

రెండింటికి ఉన్న తేడా ఏంటి? ఎందుకు లేదు? తెలుగోళ్ళకు, తెల్లోళ్ళకు ఉన్నంత తేడా ఉంది. మీ కంప్యూటర్ కు తెలుగొచ్చా? అని బ్యానర్ పెట్టినట్టు మీ పిల్లలకు అమ్మ, నాన్నఅని పిలవడం వచ్చా? అని కూడా పెట్టాలేమో!!

మన రాష్ర్టంలో ఉన్నంతవరకూ మన భాష గుర్తురాదు. విదేశాలు వెళ్ళగానే అక్కడ తెలుగు పండుగలు జరపడం.. (అంటే ఇక్కడ కన్నా ఎక్కువ సంప్రదాయాలు పాటించడం వంటివి) తెలుగు భాష నేర్చుకోవడం... నేర్పించడం వంటి ‘పిచ్చి’ అభిమానం ఎందుకు పుట్టుకొస్తుందో!! అదే ప్రజలు ఇక్కడకొస్తే అక్కడి వయ్యారాల ఇంగిలిపీసు వలకబోసేస్తారు. ప్రజలంతా ఇపుడు యుద్దప్రాతిపదికన తెలుగు భాషను పరిరక్షించేస్తున్నారు... ముందు ఇలాంటి (మమ్మి, డాడీ, ఆంటి, అంకుల్) పిలుపుల్లో మన ఇంట్లో నుంచి మార్పు తేగలిగితే మిగిలినది దానంతట అదే సరిఅవుతుంది.

పక్కంటివాళ్ళను, ఎవరైనా కొత్తవాళ్ళను ఆంటి, అంకుల్ అని పిలవడం వరకూ బాగుంది, ఎందుకంటే వారిని ఏ వరస ప్రకారం పిలవాలో తెలియదు కాబట్టి. కానీ, మన బంధువుల్లో ఉన్నవాళ్ళు... వాళ్ళు ఏ వరసవుతారో తెలిసినా, వాళ్ళను కూడా ఆంటి, అంకుల్ అని పిలవడం.. ఎంతవరకూ బాగుంటుంది? మా బంధువుల్లో ఒకరు పెద్దనాన్న, పెద్దమ్మలను Big Daddy, Big Mom అని పిలుస్తారు... మరీ బడాయి .

మాకు తెలిసిన ఓ పెద్దాయన మనుమరాలు అమెరికా నుంచి వచ్చింది... 4 ఏళ్ళు ఉంటాయి. చక్కటి తెలుగు మాట్లాడుతుంది... మా అందరి ముందు బడాయి కోసం.... ఆ అమ్మాయి తెలుగు మాట్లాడినపుడల్లా ఆ పెద్దాయన ఇంగ్లీషులో మాట్లాడు, ఇంగ్లీషులో మాట్లాడు అని అంటున్నాడు. ఇలాంటి పిల్లలు అమెరికాలో తెలుగు నేర్చుకోవడం ఓ పెద్ద గొప్ప, ప్రపంచ వింత... అదే తెలుగు ఇక్కడ మాట్లాడితే మాట్లాడనివ్వరు.

ఇక అంకుల్ గురించి మా సోషియాలజీ మాష్టారు చెప్పిన ఓ సంగతి గుర్తుకొస్తుంది...
ఓ 18 ఏళ్ళ అమ్మాయి పక్కింట్లో ఉండే ఓ 40 ఏళ్ళతన్ని అంకుల్ అని పిలిచిందంట!! అపుడు ఆ ఇంటి మీద పెంకులు గాడు పళ్ళు ఇకిలిస్తు... అంకుల్ కి చిన్నాన్న, మామయ్య అనే రెండర్ధాలు ఉన్నాయి.. నువ్వు ఏ అర్ధంతో పిలిచావో చెపితే నీతో నా ‘ప్రవర్తన’ ఆ విధంగా ఉంటుంది అన్నాడట. ఇక ఆంటీ అంటే కొన్ని సినిమాల్లో విన్న ద్వంద్వార్ధాల వల్ల ఆంటీ అనే మాటే పెద్ద బూతులా వినిపిస్తుంది + ఒకసారి బస్టాపులో నిలబడినపుడు కొందరి పోకిరీ వెధవల మాటలవల్ల కూడా అది నిర్ధారణ అయింది (ఇక్కడ రాయలేనిది).

నాకు తెలిసిన స్నేహితుల్లో కొందరు అమ్మ, నాన్న అనే పిలిపించుకుంటారు... ఏంటి అని అడిగితే... ఈజిప్టు మమ్మీలు, కరీమ్ బీడీలు మనకెందుకమ్మా!! అమ్మ, నాన్న అంటేనే బాగుంది అంటారు. మా ఇంట్లో కూడా అమ్మ, నాన్న అనే పిలుస్తాము... రేపు మా పిల్లలు కూడా అంతే!!

మీరంతా అమ్మ, నాన్న అని పిలిచి దయచేసి మీ పిల్లల చేత మమ్మి, డాడీ అని పిలిపించుకోకండి. తెలుగు భాషకు ఓ పెద్ద గొప్ప సేవ చెయ్యలేకపోయినా... ఇలాంటివి మార్చగలం కదా!!! .

సుమన్ గారు E-TVలో మీ సీరియల్స్ లేక మాలాంటి అభిమానులు :-((

పాపం బ్లాగ్లోకంలో అంతా సుమన్ గారికి విరోధులే... నేను తప్ప ... సుమన్, ప్రభాకరు మంచి దోస్త్ లనీ... ఈ-టి.వి కి ఇన్ని రాజకీయాలున్నాయని బ్లాగ్ టపాల ద్వారానే తెలిసింది. కాకపోతే ఓ డౌట్ మాత్రం వచ్చేది... ఎపుడంటే... E-TV అవార్డుల పంక్షన్ కు అన్ని అవార్డులు సుమన్, ప్రభాకర్ లకు మాత్రమే వచ్చేవేంటబ్బా.... అని...కానీ బ్లాగ్ ల ద్వారా నా సందేహాం తీరిందనుకోండి.

గత సంవత్సరం పంక్షన్ కి అనుకుంటా... సుమ యాంకరింగ్ చేస్తుంది. ప్రభాకర్ కు ముందే తెలుసేమో E-TV బెస్ట్ యాంకర్ అవార్డు తనకే ఇస్తారని... సుమ ఫీల్ అవుతుందేమోనని కాసేపు సోపు వేసాడు

ఇంతకీ సుమన్ సీరియల్స్ గురించి చెప్పొచ్చేదేంటంటే...
నేను పెద్ద ఫ్యాన్ ని... (స్విచ్ వెయ్యగానే తిరిగే ఫ్యాన్ ని కాదు... విసురుకుంటే తప్ప తిరగని తాటాకు ఫ్యాన్ ని)

ఎందుకంటరా... ఆ సీరియల్స్ లోని సెంటి‘మెంటల్’ డ్రామాలు చూసి మాకు తెగ నవ్వు వచ్చేది. ఆ మధ్య... మధ్యలో ఆగిపోయిన సీరియల్ ‘జీవితం’ గురించి... దాంట్లో ఓ తల్లి పాత్ర... తండ్రి ఎవరో చెప్పకుండా పిల్లలను పెంచుతుంది. కూతురు మా తండ్రి ఎవరూ అని అడగడం ఆలస్యం పొగిలి పొగిలి ఏడుస్తూ కుండల కుండల కన్నీళ్ళు మేకప్ చెరగకుండా కార్చేసేది. ఇంక చుట్టు పక్కల వాళ్ళు ఏదైనా ఎగతాళిగా మాట్లాడితే.... రయ్యిమంటూ దూసుకెళ్ళి కృష్ణుడి విగ్రహం ముందు కూర్చొని...

వెన్నపాల
కన్నెలోల
పాపాలన్నీ నా పాల
ఈ శాపాలన్నీ నా కేల
కోకొ కోలా

హు!!! మరీ ఇంత ప్రాస చూసుకొని అన్ని కష్టాల్లో కూడా మేకప్ చెదరకుండా పాట పాడటమంటే తమాషా అనుకుంటున్నారా???

ఇక దాంట్లో కామెడి....
కామెడి అంటే మరీ ఇంత కామెడీగా చెయ్యోచ్చ అన్నట్లు ఉండేది. పాపం నటించేవాళ్ళు 10 ఎకరాల కామెడి పండిద్దాం అన్నట్లు చేసే కామెడికి ఫుల్ నవ్వు... మాకు. ఇంక ప్రభాకర్ అ‘మాయ’కుడుగా నటించాడు... చూసే మొహాలు పెద్ద పిచ్చి మొహాలు... ప్చ్!!! డైలాగ్ చెప్పడం మొదలుపెట్టారంటే... ఎప్పటికి ఆపుతారా అంటే... ఎప్పటికో ఆపేవాళ్ళు... పాపం అచ్యుత్.....సుమన్ ఏడుపు సీరియల్స్ లో నటించే గుండె నొప్పి వచ్చేందేమో అని నా డౌట్.

ఈ ఏడుపు గొట్టు డ్రామాలు చూసి మనసు చలించకపోగా... ఆ అచ్చమైన, స్వచ్చమైన డైలాగులకు... ఆ ప్రాస పాటలకు... కామెడి లేని కామెడికి ఫుల్ నవ్వు వచ్చేది. ఇపుడు ఆ నవ్వులన్నీ అటకెక్కాయి. అటక మీద మిఠాయి పొట్లం తియ్యాలంటే సుమన్ రావాల్సిందే

ఏంటో వాళ్ళిద్దరి ప్రోగ్రామ్స్ అన్ని నాసిగా, ముతకగా అన్నట్లు ఉండేది. ఇపుడు E-TVకి మాంచి రిచ్ లుక్ వచ్చిందనిపిస్తుంది.

సుమన్ గారు E-TV వద్దులెండి... మీరు వేరే ఛానల్ మొదలుపెట్టండి. మీ ఛానల్ కి రేటింగ్స్, యాడ్స్ లేకపోయినా మాలాంటి తాటాకు ఫ్యాన్స్ ఎపుడూ మీ వెంటే ఉంటారు...

మా చిన్నపుడు టి.వి

మా చిన్నపుడు మా వీధిలో ఒక ఇంట్లోవారు టి.వి. కొన్నారు. అప్పటివరకూ రేడియోను విన్న జనాలకు టి.వి. చూడటం అదో అద్భుతం. ఇక మా వీధిలో ఆ టి.వి. ఉన్న ఇంటివాళ్ళు ఓ వెలుగు వెలిగారు. తెగ పోజులు కొట్టేవాళ్ళు. ఇక ఆదివారం వస్తే చాలు సాయంత్రం దూరదర్శన్ లో వచ్చే సినిమాకోసం దీపం చుట్టూ పురుగుల్లా మా వీధిలో జనాలంతా ఆ ఇంట్లో చేరిపోయేవారు. మా పిల్లలం మాత్రం సినిమా 4 గంటలకైతే 3 గంటలకే ఆ ఇంటిముందు కాపు కాసేవాళ్ళం ఎందుకంటే మళ్ళీ ఆ ఇంట్లో మాకు కూర్చోడానికి స్థలం దొరకదు కదా!!

ఆ ఇంటి పిల్ల దెయ్యాలతో మా వీధి పిల్లలం ఆడేటపుడు మాత్రం తెగ చిక్కు వచ్చేది. ఎందుకంటే ఆటలో వాళ్ళను గెలవనివ్వాలి లేదంటే మిమ్మల్ని టి.వి. చూడటానికి రానివ్వం అని బెదిరించేవాళ్ళు. మనసులో తిట్టుకున్నా బయటకు మాత్రం అందరం వాళ్ళతో తెచ్చిపెట్టుకున్న స్నేహం వెలగబోసేవాళ్ళం.

ఇక ఆదివారం ఉదయం హిందీ పాటలు రంగోలి, రామాయణం తర్వాత కార్టూన్స్ వాటిలో నాకు గుర్తు ఉన్నది జంగిల్ బుక్, స్పైడర్ మ్యాన్.... రామాయణం ప్రభావంతో కొబ్బరి చీపురు పుల్లలు తీసుకొని ఒక పుల్లను విల్లులాగా ఇంక మిగిలిన పుల్లలు బాణాలన్నమాట.. దాంట్లో వచ్చే సౌండ్ ఎపెక్ట్స్ అన్నీ మా నోటితో చేసేవాళ్ళం ఆ ఆ ఆ ఆ.... డిష్క్యాం డిష్క్యాం ... జుప్ జుప్ ఆ ఆ ఆ ఆ జప్ జప్ .... బూమ్ బూమ్...

ఇంక గురువారం వస్తే చిత్రలహరి... ఆ గురువారం చూసిన పాటలు మళ్ళీ గురువారం వరకూ పాడుకునేవాళ్ళం. ఆదివారం సినిమా చూసి మరుసటి రోజు స్కూలుకు వెళ్ళాక స్నేహితులతో ఆ సినిమాలోని జోక్స్, పాటలు అన్నీ ముచ్చటించుకునేవాళ్ళం. దూరదర్శన్ లో యాంకర్స్ మాకు దేవతల్లా కనిపించేవాళ్ళు. అప్పట్లో వారానికొకసారి వచ్చే (రోజుకొక సీరియల్ చొప్పున) సీరియల్స్ ను అపురూపంగా చూసేవాళ్ళం. నాకు గుర్తున్నంత వరకూ మహా అయితే 14 నుంచి 25 భాగాలు మాత్రమే ఉండేవి. కానీ ఇపుడు సీరియల్స్ 1000, 2000 మీ కళ్ళు పుళ్ళయ్యే వరకూ చూసుకోండి అన్నట్లు...

అప్పట్లో దూరదర్శన్ లో కిట్టిగాడు, హిమబిందు, ఆనందోబ్రహ్మా, ఇంక ఏవో మాయల మంత్రాల సీరియల్స్ వచ్చేవి పేర్లు గుర్తులేవు. ఒక మాయలు, మంత్రాలు ఉన్న సీరియల్ లో అయితే ఇద్దరు మనుష్యులు ఓ రకమైన పద్ధతిలో చేతులు కలపి కరచాలనం చేసుకొని ‘‘లాబాజిబాబా’’ అంటూ ఓ మంత్రం లాంటిది ఏదో చెప్పేవాళ్ళు. మా పిల్లలం స్కూల్లో, ఇంటి దగ్గరం ప్రెంఢ్స్ మి కలసి తెగ ప్రాక్టీస్ చేసేవాళ్ళం. మేము కలిసినపుడు అలాగే షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చుకొనేవాళ్ళం. చెప్పాలంటే దాదాపు సినిమాలో సీరియల్ లో ఇలాంటివన్నీ అనుకరించేవాళ్ళం.

వారం వరకూ వెయిట్ చేసి చూసే సీరియల్స్ కానీ, పాటలు కానీ, సినిమా కానీయండి ఎంతో థ్రిల్లింగ్..గా అనిపించేది. కానీ ఇపుడు వంద ఛానల్స్... మన చేతిలో ఉన్న రిమోట్ మన కళ్లను ఏ ఛానల్ సరిగ్గా చూడనివ్వదు. రోజూ సినిమాలు.... చూసినవే చూసి విసుగు.. సీరియల్స్ సంగతి చెప్పక్కరలేదనుకోండి. టి.వి. కోసమైన అందరం కలిసేవాళ్ళం. ఇపుడు ఎవరి ఇంట్లో వాళ్ళు, ఎవరి టి.వి వాళ్ళది. ఆఖరికి చిన్న పూరిపాకల్లో కూడా పెద్ద పెద్ద కలర్ టి.వి.లు.

అప్పట్లో శివరాత్రికి ఏవైనా భక్తి సినిమాలు వేసేవాళ్ళు... ఇపుడు రకరకాల ఛానల్స్ వాళ్ళు వేసే కొత్త సినిమాల కోసం జనాలు జాగారాలు చేస్తున్నారు. ఇపుడు అంత దృశ్యం కూడా లేదు సినిమా రిలీజ్ కు ముందే డివిడిలు రిలీజ్ అవుతున్నాయి. ఇంత ఉన్నా అప్పటి ఆ కళ ఇపుడు కల మాత్రమే.

గతం గతించింది మర్చిపో అంటారు కానీ నేను మర్చిపోను

నా మనసులో ఉన్న బాధ, భయం నా మనసుకే తెలుసు
ఎలా చెప్పుకోవాలో, ఎవరితో చెప్పాలో కూడా తెలీదు
ప్రతీ రాత్రి పొంగే కన్నీటివరదకు తలగడ ఆనకట్టయ్యింది
బాధను బయటపెట్టడం ఇష్టం లేని మనసు చాలా కష్టంగా అదిమిపెట్టింది
ఇక నేను మొయ్యలేనంటూ అనారోగ్యరూపంలో శరీరానికి పంచింది
దశాబ్ధకాలంగా నా జీవితంలో చెలరేగిన పెనుతుఫాను అంతమయ్యింది
అయినా సంతోషమనిపించలేదు...
ఈ కష్టాలు మంచివే... ఎన్నో అద్భుత పాఠాలు నేర్పాయి
గతం గతించింది మర్చిపో అంటారు కానీ నేను మర్చిపోను
నా బతుకు దారిలో గతబాధల గడ్డపారతో వర్తమానంలో గర్వం, అహంకారం లాంటి కలుపుమొక్కలు పెరగకుండా భవిష్యత్ బాటను చదునుచేసుకుంటూ దానికి ఇరువైపులా అందమైన, రంగుల పూల మొక్కలు నాటుతూ ముందుకెళ్తాను.

నా పేరంటే నాకు చాలా ఇష్టం, కానీ దాని అర్ధం నాకు తెలీదు... మీకేమైనా తెలుసా?

మా నాన్నగారు ‘అ’తో మొదలయ్యే అన్ని పేర్లు బాగా వెతికి ఏదైనా కాస్త కొత్తగా ఉన్నది పెడదామనుకున్నారంట!! పాపం చాలా చూశారంట... ఏమీ నచ్చలేదు... అమరావతి అని పెడదామనుకున్నారంట... కానీ అదో ఊరిపేరు కదా. నా కూతురిని పెద్దయ్యాక స్కూల్లో ఏడిపిస్తారేమో అనుకొని వదిలేశారంట..

ఒకసారి మా నాన్నగారు చందమామ కథల పుస్తకం చదువుతుంటే.... మొదటి పేజీలో ‘అమరవాణి’అని హెడ్డింగు పెట్టి కింద రెండు భగవద్గీత శ్లోకాలు ఇచ్చేవాళ్ళంట.. ఆ పేరు చాలా బాగా నచ్చిందంట... అప్పటికే మా బంధువుల్లో ‘అమరవేణి’ అని ఉన్నారు... ‘అమరవాణి’అని పెడదామా లేదా ‘అమరవేణి’ పెడదామా అని బాగా ఆలోచించి.... ఎలాగో మనం పూర్తి పేరుతో పిలవం కదా ... ‘వాణి’ అయితే పిలవడానికి బాగుంటుంది కానీ... ‘వేణి’ అని ఏం పిలుస్తాం... అని ఆఖరికి ‘అమరవాణి’ అని ఖాయం చేసారు...

నేను చిన్నప్పుడు కధల పుస్తకాలు చదివే సమయంలో చందమామలో ‘అమరవాణి’ వెయ్యడం మానేసారు... మళ్ళీ ఈ మధ్య ఓసారి చందమామ కొన్నాను. దాంట్లో ‘అమరవాణి’ వేస్తున్నారు.. భలే అనిపించింది... ఓసారి తడిమాను ఆ పేరుని... దాంతోపాటు మా నాన్నగారు... నా పేరు గురించి ఆయన చెప్పిన కథ గుర్తు వచ్చింది.

నా పేరుకు ఏవో అర్ధాలు చెప్పారు కానీ అది సంతృప్తిగా అనిపించలేదు.. ఓ పరిపూర్ణమైన అర్ధం వచ్చినట్టు అనిపించలేదు. --- అమర అంటే దేవతలు వాణి అంటే భాష అంటే దేవతలు మాట్లాడే భాష... ఇంక అతి తక్కువగా మాట్లాడుతుంది... అని ఇలా ఏవేవో చెప్పారు... but still searching..

అచ్చం నా పేరు లాంటి పేరే పెట్టుకున్నవాళ్ళు నాకెక్కడైనా తారసపడతారేమో చూడాలి, మాట్లాడాలి అని సరదాగా అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే నా వరకు నాకు నాది ఓ ప్రత్యేకమైన, అపురూపమైన, అందమైన పేరు అనిపిస్తుంది... అలాగే నాకు అందరి పేర్లకు ఉన్న అర్ధలేంటో తెలుసుకోవాలంటే ఇష్టం. ఉదహారణకు రాధ అనే పేరు అర్ధం ఏంటి అంటే... ఏముంది కృష్ణుడి ప్రేయసి అంటారు.... కానీ రాధ అనే పేరుకు ఏదో అర్ధం ఉండే ఉంటుంది...

ఏంటి ఈ పేరు, అర్ధాలు అంతా చూసి మీకు కూడా మీ పేరుకు అర్ధం తెలుసుకోవాలి అనిపిస్తుందా?? నా పేరుకు అర్ధం ఏంటో చెప్పి తర్వాత మీ పేరు కోసం ప్రయత్నించండి ;-). ఇప్పటికి కొంతమందికి నా పూర్తి పేరు చెబితే మొదలు (అమర) మాత్రమే విని ఇంక అమరావతి అనే పిలుస్తారు... దయచేసి ఇంత అందమైన పేరుని నాశనం చెయ్యద్దు, వాణి అని పిలవండి చాలు అని చెబుతా...